| تبليغات | X |
مرا که از خود رانده ام
منی که میان غبار و عشق ،خاک مانده ام...
مرا دریاب...
ترا به ثانیه های گریز
مرا به دغدغه های ناگزیر دریاب...
مرا دریاب...
مثال ساقی سبو شکسته ام
مرا به حرمت سوگند نخورده ام
مرا دریاب...
مرا دریاب...
مرا به لحظه های گریزان
مرا به اشک های برگریزان
مرا دریاب...
ترا به حرمت دوار تسلسل...
ترا به استواری گام های تزلزل...
مرا دریاب...
تو ای نماز بی وضو
مرا دریاب...
مرا پذیرا باش
مرا دریاب....
نوشته شده توسط پوپک در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 | گفت از شعرت خوشم نیومده.خب این ناراحت کننده نیست.هر کسی یک سبکی داره.هر کسی یه توانایی و یک طبعی داره.اما به نظر من یک شعر وقتی قراره مورد انتقاد قرار بگیره بهتره در مورد احساس شاعرش هم آگاه باشیم.اگرچه که شعر شعرای بزرگ این قدر قویه که احتیاج به این چیزا نداره اما خب من که مثلا سهراب نیستم که احساسم دنبال شعرم بیاد و اصلا دلم نمی خواد کسی احساس من و مخاطب شعر های من رو بدونه...
بزرگی میگه:"کسی را برای دوستی انتخاب کن که قلبش آن قدر بزرگ باشد که برای جا شدن در قلبش لازم نباشد خودت را کوچک کنی"
تو که احساس رو می فهمی چرا وانمود می کنی که از سنگی؟
نوشته شده توسط پوپک در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 | چند وقت قبل کوله بارم بستم
کوله پشتی بر پشت داشتم می رفتم...
داشتم می رفتم
من از اینجا، از آنجا همه جا دل کندم
و دلم را دادم به دو دست رویا داشتم می رفتم...
ناگهان؛
شعله چشمان تو در راهم ريخت آتش گرم نگاهت همه جانم را سوخت
و من انگار دو پايم بسته باز ماندم اينجا به اميد ديدار...
خنده گرم تو در چشم من باراني آذرخشي شد و بر قلبم خورد
ذره ذره همه جانم را سوخت منتظر ماندم و گفتي :"باش؛باش تا برگردم"
من به ياد تو به صحرا رفتم؛
نسترن را ديدم،لاله را بوييدم،ياس را بوسيدم...
من به ياد تو به رويا رفتم؛
من به صحراي پر از خاطره ،تا دشت خدا مي رفتم...
زندگي روي زمين ،در كنار عطش و آب و خدا جاري بود.
و من آنجا ماندم....
گل لبهاي تو پر شبنم شد و نگاهم كردي
و من از عشق تو و درد دلم خنديدم
و دو چشمان تو انگار وداعم مي كرد
و من انگار ز تر س بر خودم لرزيدم....
چند سالي است كه تنهايي من
با نگاه پر لبخند تو نوراني است
و تو رفتي...
و تو رفتي و همين جا ، همين دشت، همين جا كه برايم پر غم بود
همين جا امروز
بهترين جاي خداست.
و نگاهت باز هم
شور اميد و صداي شوق است
كه مرا باز فرا مي خواند:
"زندگي بايد كرد"
poopak
نوشته شده توسط پوپک در پنجشنبه پانزدهم شهریور 1386 | حالا اون چشمای قشنگ برا ی همیشه بسته شده بود.اما اون هنوز نیومده بود...
نوشته شده توسط پوپک در پنجشنبه پانزدهم شهریور 1386 | 
نوشته شده توسط پوپک در یکشنبه یازدهم شهریور 1386 | امروز روز حوان است!!!!!!!
تقدیم به همه جوونا
نمی دونم روز جوان یعنی چی؟یعنی هر کاری که می خوایم می تونیم بکنیم؟(عمرا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
پائولو کوئلیو میگه:((هنگامی که ارزوی چیزی را داری، سراسر کیهان هم دست می شود تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی))
بیاین امروز که مثلا روز ماست آرزو کنیم جای یکی دیگه باشیم!!!!!!!!!
شما دوست دارین جای چه کسی باشین؟(اگه خواستین دلیلش رو هم بگین)
.... I am waiting
نوشته شده توسط پوپک در شنبه سوم شهریور 1386 | 
من تو زندگی ام هر چی که بگین داشتم.یه پدر خوب که همیشه تکیه گاهم بوده و هر نفسی که می کشم به اتکای اونه.مادری که دعاهاش همیشه پناهم بوده.و خدایی که در این نزدیکی است .حتی نزدیک تر از پای کاج بلند،یا لای شب بوها ...
من دوران کودکی شیرینی داشتم،اما بزرگ شدنم زیاد شیرین نبود.(یعنی بهتر بگم نوجوونی خوبی نداشتم)من زودتر از اون چیزی که بخوام بزرگ شدم.چون نو جوانی من مصادف بود با بزرگ شدن خواهرم و برادرم.وقتی اون ها بزرگ شدن ،فاصله ها مون هم بزرگ شد،مشکلات هم بزرگ تر و جدی تر شدند... و همین دوری و سختی من رو پیر کرد.
اما هیچ وقت دوست نداشتم جای کس دیگه ای باشم.من می خوام تو همین جایگاه بعضی چیزا رو اثبات کنم.
من می خوام بقیه باور کنن که بزرگ شدم.این قدر بزرگ که بتونم درست و غلط رو تشخیص بدم.ـالبته منکر نیازم به راهنمایی و مشورت نیستم ـمی خوام باور کنن بزرگ شدنم به معنی مجرم بودنم نیست.باور کنن بزرگ نشدم که خطا کنم.
من اگر غم نون ندارم اما غم نون بقیه رو می فهمم.می خوام اینو باور کنن.
من اگر آهنگ عاشقانه گوش می دم عاشق نیستم.نمی خوام همه چپ چپ نگام کنن.
می خوام به علایقم و عشقم احترام گذاشته شه.اگه از منش و مرام و انسانیت ،جایگاه اجتماعی و تحصیلی، یک استاد خوشم می آد و آرزوی رسیدن به اون جایگاه رو دارم نمی خوام دوستان و اطرافیان به عشق بی ارزش و وابستگی تعبیرش کنن.
ولی باز هم در نهایت اینا برام مهم نیست.چون پدر و مادرم تحت هر شرایطی به من اطمینان دارن.فقط نگران یک چیزم....
که مبادا تلقین های اطرافیان روی اونا اثر منفی بذاره و نگرانشون کنه.فقط همین.....
نوشته شده توسط پوپک در شنبه سوم شهریور 1386 | 
گل شیفته عزیز هم که مثل همیشه گل کاشت.واقعا زیبا بازی می کنه.
یه جورایی احساس می کنم من هم گیس بریده ام.نه فکرای بد نکنین ها؟من نامه عاشقانه ندارم،بابام هم تا حالا از گل نازک تر بهم نگفته.اصلا فکر می کنم همه دخترا گیس بریده اند.چون باید تاوان خوش گذرونی ها و نامردی های پسرا رو بدن.یه پسر تا بیکار میشه مزاحم مردم میشه(البته بعضی دخترا هم این کارا رو می کنن) ولی به محض اینکه این تلفن ها تکرار بشه همه به دختر خودشون شک می کنن حتی اگه از گل هم پاک تر باشه.
نمی دونم با وجود اینکه دخترا ثابت کردن که از پسرا چیزی کم ندارن و پسرا هم باور دارن چرا طرز فکر مردم ما عوض نمیشه؟چرا دخترا همیشه مجرمن؟چرا دخترا همیشه باید اسیر باشن؟زندونی باشن؟حتی اگه بخوان ورزش کنن هم باید تو محیط در بسته باشه؟
می گن گوهر وجودی زن به اینه که محفوظ باشه،در دسترس نباشه،به اینه که حجاب داشته باشه،حایل داشته باشه...
باشه قبول.اما گوهر وجودی زن نباید محترم شمرده شه؟نباید به زن احترام گذاشته شه؟جای تاسفه که هنوز بعضی از کسانی که اسم خودشون رو مرد میذارن زن هاشون رو کتک می زنن!
چرا؟
اما گوهر وجودی مرد چی؟مگه خدا زن و مرد رو از یک خاک نیافریده؟مگه از یک روح تو وجودشون ندمیده؟
اگر گوهر وجودی مرد قدرته که قدرت به عزته نه به زور بازو!اگه غیرت و شرفه که پس چرا دیگه هیچ کس غیرت نداره؟چی به سر ما اومده؟
تو رو خدا بیاین به داد خودمون برسیم.ما کجای دنیاییم؟
نوشته شده توسط پوپک در شنبه سوم شهریور 1386 | خبر این بود:مهندسان و متخصصان توانستند که با استفاده از میکروارگانیسم های دست ورزی شده (تغییر ژنتیکی یافته) گام مهمی در جهت بیولوژیکی کردن تصفیه آلودگی های نفتی بردارند.
یعنی اینکه با تغییر دادن ژنتیک باکتری ها یا سایر میکروارگانیسمها تصفیه کننده هایی به وجود می آن که آلودگی های نفتی رو از بین می برن.یعنی نسبت به آلودگی های نفتی سازگارند و از اون ها برای ادامه حیات خودشون استفاده می کنند و به این ترتیب دریاها رو هم پاکسازی می کنند.البته من در مورد جزئیات خبر چیز زیادی یادم نیست .فقط می دونم مسئول این پروژه یک خانم بود.(البته متاسفانه فامیل ایشون یادم رفته،چه کنم پیری یه و هزار عیب و ایراد...)
به هر حال این پروژه گام مهم و موثری در صنعت نفت ایران هست و امیدوارم زودتر به مرحله اجرا برسه.
نوشته شده توسط پوپک در جمعه دوم شهریور 1386 | خبر این بود:مهندسان و متخصصان توانستند که با استفاده از میکروارگانیسم های دست ورزی شده (تغییر ژنتیکی یافته) گام مهمی در جهت بیولوژیکی کردن تصفیه آلودگی های نفتی بردارند.
یعنی اینکه با تغییر دادن ژنتیک باکتری ها یا سایر میکروارگانیسمها تصفیه کننده هایی به وجود می آن که آلودگی های نفتی رو از بین می برن.یعنی نسبت به آلودگی های نفتی سازگارند و از اون ها برای ادامه حیات خودشون استفاده می کنند و به این ترتیب دریاها رو هم پاکسازی می کنند.البته من در مورد جزئیات خبر چیز زیادی یادم نیست .فقط می دونم مسئول این پروژه یک خانم بود.(البته متاسفانه فامیل ایشون یادم رفته،چه کنم پیری یه و هزار عیب و ایراد...)
به هر حال این پروژه گام مهم و موثری در صنعت نفت ایران هست و امیدوارم زودتر به مرحله اجرا برسه.
نوشته شده توسط پوپک در جمعه دوم شهریور 1386 | بیو شیمی به زبان فارسی به زیست شیمی ترجمه شده است.یعنی تلفیق زیست و شیمی.همه ما می دونیم که درس شیمی در مورد ساختار مواد و مولکول هاست.بیو شیمی هم در واقع همینه البته این دفعه ساختار مواد زیستی.مثلا ساده ترین مثال در مورد قندهاست.ساده ترین مواد آلی(می دونید که به مواد کربن دار مواد آلی می گن)قند ها هستند.ما دو نوع کلی قند داریم(که خودشون به چند دسته تقسیم میشن)یک بیو شیمی دان باید تمام این ساختار ها رو بشناسه تا در آزمایشگاه با استفاده از معرف ها به نوع اون ها پی ببره و از اون ها استفاده های شایسته بکنه.
یک خبر خوش هم بدم که انستیتو بیو فیزیک و بیو شیمی دانشگاه تهران جزء یکی از مراکز فعال تحقیقاتی است که شما می تونین به اون جا مراجعه کنید.نا گفته نمونه که تحقیقات در کشور ما به خصوص در زمینه بیو شیمی بسیار هزینه بر می باشد.اما برای یک محقق هیچ وقت مانعی وجود ندارد...
با آرزوی موفقیت
نوشته شده توسط پوپک در جمعه دوم شهریور 1386 | اين یک نامه نسبتا خصوصیه.برای یک دوست قابل احترام که البته نمی دونم چرا چند روزیه با من قهر کرده.هر چی بهش می گم قهر مال بچه هاست ازگیس سفیدت خجالت بکش به گوشش نمیره.چه کنیم دیگه؟
من و اون یک آرزوی مشترک داریم و خودش بهتر می دونه منظورم چیه.نمی دونم به فال حافظ اعتقاد داره یا نه؟ اما من باورش دارم.من برای هر دو مون نیت کردم و می دونم می رسیم به رویایی که چندان دور نیست!
راستی بهت بگم از چرت و پرت های اون روزت ناراحت نشدم.فقط تعجب کردم چون حرفات حرفای خودت نبود.بگذریم....
این فال رو بخون و برداشتت رو به من بگو.
هماي اوج سعادت به دام ما افتد اگر تو را گذري بر مقام ما افتد
حباب وار براندازم از نشاط كلاه اگر ز روي تو عكسي به جام ما افتد
شبي كه ماه مراد از افق شود طالع بود كه پرتو نوري به بام ما افتد
به بارگاه تو چون باد را نباشد بار كي اتفاق مجال سلام ما افتد
چو جان فداي لبش شد خيال مي بستم كه قطره اي ز زلالش به كام ما افتد
خيال زلف تو گفتا كه جان وسيله مساز كزين شكار فراوان به دام ما افتد
به نا اميدي از اين در مرو بزن فالي بود كه قرعه دولت به نام ما افتد
ز خاك كوي تو هر گه كه دم زند حافظ نسيم گلشن جان در مشام ما افتد
نوشته شده توسط پوپک در جمعه دوم شهریور 1386 | 
